Vrijwilliger van de maand... tot nu toe.
Vrijwilliger van de maand maart 2010
Loraine Klemens met Raya
Hallo, ik ben Loraine en ben sinds 2006 werkzaam voor de stichting. Ik begon hier als stagiaire voor mijn opleiding Dierverzorging. Na dat jaar moest ik weer een nieuwe stage
zoeken. Maar eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in, aangezien ik het hier prima naar
mijn zin had, en dagelijks nog dingen bijleerde. Vandaar dat ik het jaar daarop ben gebleven
om er nog een jaar stage te lopen. In 2008 heb ik mijn diploma gehad, en was de stage ook
afgelopen. Erg jammer vond ik dat, want nogsteeds vond ik het erg leuk. En natuurlijk kon ik "mijn vogeltjes" ook helemaal niet missen. Vandaar dat ik toen ook heb besloten om te blijven als vrijwilligster.
In de tijd dat ik hier werk, heb ik erg veel geleerd. Toen ik hier kwam als stagiaire, wist ik
vrijwel niets van papegaaien. En nu, alweer 3 jaar later, is die kennis een aardig stuk gegroeid. Natuurlijk zijn er ook nog genoeg dingen die ik niet weet, maar dat is juist
het leuke van het vrijwilligster zijn, nog steeds leer ik dingen bij.
De papegaaien bij de stichting hebben allemaal met hun eigen karakter, dat maakt
het werk juist leuk. De een vind het leuk als je tegen hem praat, de ander wil liever
een liedje horen, en weer een andere wil het liefst gekroeld worden. Het leukste is
natuurlijk dat je ziet dat je ook dingen bereikt bij sommige papegaaien. Neem bijvoorbeeld
Bruce, een harlekijn ara. Een prachtig mooie vogel, met ook een erg leuk karakter. Hij
vond het altijd erg leuk om aandacht te krijgen, maar bij me opstappen wou hij liever niet,
dat vond hij nog een beetje eng. Daar ben ik toen aan gaan werken. Met behulp van
zonnebloempitjes en geduld, heeft hij geleerd dat het helemaal niet zo eng is om bij
mij op te stappen. Nu stapte hij telkens zonder problemen op. Het bereiken van zulke
dingen, maakt het werk de moeite waard.
Zelf heb ik thuis ook 2 papegaaien. "miniatuur-papegaaien" eigenlijk. 2 bonte boertjes.
Kyra [2 jaar] is geboren in de stichting, en door Michel en Bonny met de hand grootgebracht
omdat haar ouders niet deden wat ze moesten doen. Kyra is bij mij thuis gekomen toen ze
zelfstandig was. Ze is uitgegroeid tot een erg heerlijk bb'tje.
Dan is er nog Toby [ook 2 jaar]. Toby is hier nog niet zo lang, nu ruim 2 maanden. Het is elke dag weer feest met 2 van die clowntjes in huis. o.a. capriolen als koprollen maken op de stok, door het voerbakje rollen, "vleermuisje spelen", ruzie maken met de speeltjes zijn hier dagelijkse bezigheid. En sinds Toby er is wordt er door hem ook regelmatig gebabbeld. Hele zinnen soms, maar waar meestal weinig van te verstaan is. Maar bepaalde woorden heeft hij toch wel aardig onder de knie. [o.a. Hééé, Hallo, Hoe ist, Hoe issie, Kom es.]
Maar bij het houden van papegaaien komen natuurlijk ook wel eens minder leuke dingen kijken. Laatst vond Toby het nodig om een gat in mijn vinger te boren, niet zo leuk natuurlijk, en ik zette hem weg. Even later kijkt hij me aan met een scheef koppie, en zegt hij 'Sorry'.
Dat zijn dingen die het allemaal weer goed maken. De nadelen van het houden van papegaaien wegen lang niet op tegen de voordelen. Ik zou niet meer zonder mijn
vogeltjes kunnen. En ook niet zonder de papegaaien bij de stichting. Ik ben dus nog
lang niet van plan om te stoppen met het vrijwilligerswerk.
Vrijwilliger van de maand juli 2009
Wendy Oosterveld
Hallo, ik ben Wendy en ploegleider op de donderdag. Ik doe dit werk nu al weer met veel plezier twee jaar, hoewel het natuurlijk jammer is dat dit nodig is en onze opvang zo vol zit met papegaaien die niemand meer wil hebben of om andere redenen zijn afgestaan.
Zelf heb ik thuis twee agaporniden die ik ook tweedehands heb gekregen. Het leuke aan deze mini-papegaaiensoort vind ik hun karakter. Ze kunnen net zo goed manipuleren als een kaketoe, kunnen heel hard schreeuwen en als ze bijten vergeet je even dat ze zo klein zijn. Daarnaast zijn ze heel sociaal en houden ervan om in een klein groepje te leven, met elkaar, met mensen en andere dieren, het is geen probleem. Ook zijn ze niet zo snel bang en altijd in voor nieuwe dingen. Dat maakt dat het aan de ene kant een makkelijke vogel is, maar aan de andere kant zijn ze ook snel verveeld en willen ze ook iets nieuws. Sterker nog een gezonde agapornis eist dit op! Dus thuis ben ik vaak bezig met het verzinnen van spelletjes, het maken van speeltjes of ik neem ze gewoon mee op de fiets.
Bij Stichting Papegaaienhulp vind ik het ook ontzettend leuk om alle soorten papegaaien beter te leren kennen. Zo heeft iedere vogel een eigen karakter. Sommige vogels vinden het erg vervelend als je hun volière schoon maakt. Als ik dan ontdek waarom een vogel steeds een oor eraf probeert te bijten en we lossen dit samen op, dan kan ik daar heel erg blij van worden, en met een beetje geluk heb ik dan beide oren nog. Ieder gedrag heeft zijn functie, ook bij vogels.
Ik probeer er voor alle vogels een beetje te zijn, maar sommige vogels vallen ook voor mij wat minder op. Dan is het heel verrassend om te merken dat ze jou niet vergeten zijn. Zo verging het mij met een halsbandparkiet die nu in de dierentuin van Amersfoort leeft en die ik na een half jaar eens op ging zoeken. Ik had in de tijd dat hij bij ons in de opvang zat niet een hele goede band met hem, toch kwam hij onmiddellijk naar me toe toen ik voor de volière stond. En hij wilde duidelijk zijn verhaal aan mij kwijt en was heel vrolijk. Voor Karel maakte het dus wel degelijk uit dat ik die jaren voor zijn eten zorgde en een vrolijk liedje voor hem vloot. Op die manier maak je toch het verschil, daarom doe ik het en geeft dit werk me zoveel voldoening.
Vrijwilliger van de maand mei 2009
Nathalie van der Vechte
Nathalie is vrijwilliger sinds 2002. Ze is eindverantwoordelijke van de zaterdagploeg en zorgt voor het werven en inwerken van nieuwe vrijwilligers. Ze heeft op het moment 2 vogels van de opvang bij haar thuis zitten en zorgt regelmatig voor vogels uit de opvang die extra (medische) zorg nodig hebben.
Dit is het verhaal van Nathalie
Hallo, ik ben Nathalie (30) en werk al jaren met veel plezier bij Stichting Papegaaienhulp.
Het leven en omgaan met papegaaien is mij met de paplepel ingegeven (de papegaai van mijn ouders is 1 jaar ouder dan ik ben). In de loop van de jaren heb ik dan ook de positieve ontwikkelingen op papegaaiengebied meegemaakt. Van de papegaai in een te kleine kooi met een bakje pittenmengsel, naar een vrije vogel die meer bij het gezin betrokken wordt en o.a pellets eet.
Een aantal jaren geleden kwam Lorra (geelschouderblauwvoorhoofd amazone) bij Stichting Papegaaienhulp in de opvang. Ze werd gebracht door de dierenbescherming omdat haar eigenaar in de gevangenis was beland. Ze had overduidelijk geen leuk leven gehad bij haar toenmalige eigenaar. Om haar hoofd zat onderhuids een zak vol lucht zo groot als een sinaasappel. Ze was erg mager, had weinig bevedering en haar poot was blijkbaar gebroken geweest maar niet behandeld. Lorra hing daar maar met haar hoofd voorover, at slecht en had er weinig plezier meer in. Ik kon gelukkig nog wel contact met haar maken.
Ik was erg begaan met haar en nadat ze 2 nachten in mijn dromen voorkwam, heb ik Michel gevraagd haar in mijn huis te zetten. Blijkbaar moest dat zo zijn.
De eerste dag in mijn huis, begon ze zichzelf te poetsen en voor het eerst te spreken: “Lekker hè?” (ik nam net een hap van mijn koekje). Gelukkig ging het steeds wat beter met haar en was de kritieke situatie voorbij. Omdat ik destijds ook door een moeilijke periode ging, kan ik met recht zeggen dat Lorra en ik elkaar hebben geholpen.
Nog steeds woont Lorra bij mij. Lekker op de fiets op een stok in een mandje, wandelen door de natuur, mee op vakantie, lekker wegdommelen op het gehobbel van de trein. Lorra en ik zijn onafscheidelijk. Af en toe komen er ook nog andere vogels van de stichting bij ons wonen. Die hebben dan net even dat extra beetje zorg en aandacht nodig.
In de stichting ben ik het manusje van alles. Ik zorg voor het winkeltje in het entreegebouw. Hier verkoop ik o.a mijn eigen gemaakte sieraden met vogelveren, veren-pennen, 3D-kaarten en t-shirts. Verder coördineer ik de vrijwilligers, maak ik de werkroosters, bezoek ik de dierenarts en doe ik ook nog wat aan PR.
Naast al deze ‘nevenactiviteiten‘ ben ik al een aantal jaren iedere zaterdag bij de stichting te vinden. Samen met mijn team zorgen we ervoor dat de vogels die dag o.a van hun natje en droogje worden voorzien. Soms vragen mensen waarom ik na zoveel jaren nog bij de stichting werk. Nou dat is heel gemakkelijk. Papegaaien zitten in mijn bloed, ik geniet er elke dag van en geen dag is hetzelfde. Ik lig in een deuk van de (nieuwe) conversaties tussen de vogels of de malle fratsen die ze kunnen uithalen (bv. stelen van mijn voerschepje en dan wegvliegen).
Het is gewoon een voorrecht om met deze dieren te mogen en te kunnen werken!
Vrijwilliger van de maand april 2009
Ingrid Aalderink is al sinds 2003 bij ons vrijwilligster. Ze is gek op de vogels en heeft thuis regelmatig vogels van de opvang zitten om ze weer op de been te krijgen als er iets mee aan de hand is.
Dit is het verhaal van Ingrid.
Hoi, mijn naam is Ingrid en ik ben hier nu al weer een flink aantal jaartjes vrijwilliger en leider van de zondag ploeg.
Op de zondag kunt u mij dus door het park zien lopen, de ene keer met emmers voer en de andere keer met een vogel die graag eens een wandeling buiten de kooi maakt.
Ook ochtendgymnastiek samen met Sjakko en Appie (onze geelschouderblauwvoorhoofd amazones) en een gezellig muziekje erbij, hoort tot onze vaste routine en dat levert soms een heel leuk schouwspel op.
Wanneer je al zo lang met de vogels bezig bent, zie je er veel komen en soms helaas ook heengaan en er zijn vogeltjes waar je een bijzondere band mee krijgt.
Dat vind ik het leukste, vooral wanneer het vogels betreft die verder niemand vertrouwen/leuk vinden, ook zij kunnen dan eindelijk de aandacht krijgen die ze zo graag willen en soms zo hard nodig hebben.
Er zijn vogels bij die al rond de 30 jaar of ouder zijn, die dan voor het eerst aangeven dat ze iemand lief vinden en dat zijn de momenten waar ik het voor doe, als zo’n diertje dat bij mij doet dan kan de dag niet meer kapot.
Bij ons heeft elke vogel een naam en van de meesten ken ik de naam ook (er zijn vogels die ik niet uit elkaar kan houden en dan wordt het wat moeilijker). Ze zijn bij ons dus geen nummer maar iedere vogel is zijn eigen ik-je met een leuk of minder leuk karakter en we proberen ze allemaal de zelfde aandacht te geven, ookal is dat soms niet gemakkelijk wanneer ze niet erg handzaam zijn.
We hebben bijv. een ara gehad die zich niet liet aaien maar wel aangaf dat hij aandacht van je wilde dus heb ik een hele tijd van alles geprobeerd en jawel, het bleek dat hij het geweldig vond wanneer je voor hem floot, hij joeg dan alle andere vogels weg en dan ging hij zitten luisteren met een scheef koppie, prachtig was dat, helaas is hij er nu niet meer.
Terug | 
